GEBALDE VUISTEN

Dit verhaal is van — Isaac Gielissen (18), Utrecht
Dit verhaal is afgenomen door — Mariëlle Osté (57), Utrecht
Was nu maar niet gaan vechten, dacht ze. Wat heb je aan idealisme als je daardoor zo verminkt bent? Ze had hem wel gewaarschuwd. Gezegd: je kunt beter niet naar het front gaan, het is onveilig, je zult gewond raken.
Maar hij ging. En ze neemt het hem niet kwalijk. Als je een ideaal hebt, dan is het goed om je ervoor in te zetten. Dat mag. Dat mag ze niet afkeuren – ook al denkt ze zelf anders dan hij. Ze houdt nog net zoveel van hem als eerst. Liefdevol zoekt haar rechterhand zijn linkerhand. Maar ze kan niet voorkomen dat ze boosheid en frustratie voelt. Mijn grote liefde… zo aangetast…. Haar rechterhand grijpt de dekens, haar vingers klemmen eromheen, ze kijkt weg.
Wat zou hij denken, vraagt ze zich af. Ze weet: hij zoekt contact met haar, hij zoekt acceptatie, hij zoekt de bevestiging van het idee: we hebben toch liefde door dik en dun, ook als ik er zo aan toe ben als nu? Zijn hele gezicht straalt verdriet uit, hoe gehavend ook. Maar tegelijk is zijn strijdlust onverminderd. Hij was immers overtuigd van zijn idealen. Hij beantwoordt de handdruk van zijn vriendin, maar zijn rechtervuist is gebald. Als hij een beetje opgeknapt is, zou hij zomaar op kunnen staan en wraak kunnen nemen op de vijand.
Zelfs als ze wegkijkt van hem, voelt ze zijn emoties die strijden om voorrang. Het verlangen naar contact, het verdriet om het ongeluk, de boosheid op de vijand en de frustratie dat hij niet kan vechten. Ze weet dat ze, als hij is opgeknapt, WEER zal zeggen dat het onverstandig is om door te vechten. Maar ze weet ook dat ze hem net als eerst niet zal tegenhouden.
analyse
Wat gebeurt er? De man heeft een ongeluk gehad, zijn gezicht is beschadigd. Zijn vriendin kijkt weg omdat ze erg verdrietig is over de staat van het gezicht van haar geliefde. Ze is boos maar vooral verdrietig. Haar linkervuist is gebald, daarom is ze misschien behalve verdrietig ook boos. De man ziet er ook uit alsof hij aandacht wil, alsof hij bevestiging zoekt dat hij nog steeds geliefd wordt.
Wat zie je? Het ziet eruit dat ze in een niet al te goed ziekenhuis zijn, er is rommel op de achtergrond, het is geen schoon wit beeld, veel grijs aan de muur en bij elkaar is het een rommelig beeld; in een goed werkend ziekenhuis is het immers schoon en strak en wit. De man kijk niet naar haar maar langs haar heen, hij kijkt nadenkend, die vrouw kijkt weg van hem met een diepe blik.
Wat gebeurt er nog meer? De man toont contrast tussen spanning en verdrieten liefde: gebalde vuist en hand-in-hand. Vrouw heeft zo’n zelfde contrast. Hun lichaam straalt spanning uit bij allebei.
Associaties Verdriet, spijt, liefde door dik en dun/liefde ondanks alles, boosheid en verdriet, thema is contrast of conflict bij verschillende emoties.